loooooong time no see!
ég er lélegur bloggari, blogga ekki nógu oft á þessa síðu,,

samfés á króknum var í gær &  það var einfaldlega .best.
hitti alla krakkana á króknum, grenivík & marga fleiri :) það var æði :)
var farin að sakna sérstaklega grenivíkurkrakkanna (& reyndar líka nokkurra þarna á króknum) því ég er alls ekki nógu dugleg að kíkja í heimsókn til þeirra sem er mjög vont mál því ég bjó þarna í 8 ár. Kominn nýr strákur í gamla bekkinn minn, kári,  sem er btw idolið mitt og besti vinur minn núna ;) hahah gaman það

en út í allt aðra sálma þá fór ég í ljós á abaco um daginn & yfirleitt er tekið af gjafabréfinu mínu bara áður en ég fer inn í klefann en það var svo mikið að gera hjá stelpunni að hún gleymdi því & svo þegar ég var búin þá vorum við nanna svo að flýta okkur út því pabbi hennar var að koma að við bara rukum út og ég fattaði ekki fyrr en þegar ég kom heim um kvöldið að ég gleymdi að borga! þannig að ég hringdi bara í abaco, lét hana taka af kortinu og baðst innilegar afsökunar! það reddaðist samt vel & stelpan var mjög þakklát :) hún var reyndar ekki búin að fatta að ég hefði ekki borgað,,

það verður engin pæling í þessu bloggi núna,,
ætlaði bara rétt að blogga smá svo að fólk eins og Valborg geti fylgst með hvað er að gerast í lífi mínu :D
reynir minn farinn suður :( ,,að keppa :)
& ég er að fara í bíó á eftir með hele famelien á happy feet ;)
gaman það já, tökum meira að segja strætó sem er uppáhaldið mitt! ,,nooooooot!

ég er farin í sturtu & græja mig fyrir bíóið :)
vonandi verður bloggið skárra næst! alright:D

svo vil ég minna á www.lolitaz.central.is :)

Sumir deyja því þeir eru orðin aldraðir,,
aðrir deyja af völdum sjúkdóma eða þess háttar,,
sumir deyja við fæðingu eða fyrir fæðingu,,
aðrir deyja í slysum,,
sumir myrtir,,
& aðrir velja sér dauðadag sjálfir,,



Þeir sem eru orðin aldraðir vilja kannski deyja,, finnst þeir búnir að lifa nógu lengi. Sumir þeirra eru kannski orðnir heyrnalausir, sjónlausir eða bundnir við hjólastól,, bara dæmi. Sumir aldraðir vilja alls ekkert deyja. Sumir þeirra enn vel hraustir, hressir og lifa lífinu vel.

Þeir sem deyja af völdum sjúkdóma vilja kannski enda lífið, vilja ekki kveljast meira. Aðrir berjast eins og þeir geta við sjúkdóminn, þrá ekkert heitar en að ná góðri heilsu, losna við sjúkdóminn og geta eytt ævinni með fjölskyldunni. -Þeir sem eiga fjölskyldu.

Oft gerist að börn deyji við fæðingu eða fyrir fæðingu. Hugsa sér foreldrana,, Geturu sett þig í spor konu sem er búin að ganga með barnið í 9 mánuði og svo fæðist það dáið? eða þá að vita að barnið sé dáið fyrir fæðingu og þurfa að fæða barnið dáið. Já, og maðurinn líka nema hann gengur ekki með barnið og fæðir það en það er alveg jafn mikill missir og sorg. Ég get engan veginn ýmindað mér þessa tilfiningu og ég held að það sé ekki hægt og ég vona að þú eigir aldrei eftir að finna þessa tilfinningu.

Oft gerast slysin. Og alltaf jafn hræðilega óréttlát. Það er voða mikið um bílslys hjá ungum strákum. Of mikil hraðakeyrsla. Stundum keyrt á fólk sem er kannski að ganga yfir gangbraut. Hvernig ætli aðilanum sem keyrði á manneskjuna líði? Ætli hann kenni sér ekki um allt alla ævi og fari með þetta í gröfina? maður spáir svosem aldrei í þessu en maður ætti að gera það. Það eru til dæmi um fullt af fleiri slysum. Bæði þar sem einhver deyr og líka þar sem enginn deyr. Ég lenti einu sinni í bílslysi en það var bara svo rosalegt sjokk sem allir fengu og mér fannst það nógu slæm tilfinning.

Sumir eru það ógeðslegir að hreinlega myrða mannseskju. Allavega skil ég ekki afhverju fólk gerir það og tilhvers. Aðilinn sem myrðir hugsar auðvitað ekkert hvernig líf fjölskyldu fórnalambsins á eftir að rústast. Ég get eiginlega ekkert meir sagt um þetta "/

Ég ef aldrei fengið þá tilfinningu að vilja fremja sjálfsmorð en ég hef oft hugsað hvers vegna fólk gerir það. Og hvernig það þorir að láta verða af því. Hvort það hugsi ekkert um fjölskyldu sína. Hvernig fjölskyldunni, vinum og aðstandendum á eftir að líða. Þau hljóta að kenna sér e-ð um. Hvernig getur manneskja framið sjálfsmorð og á kannski konu og börn? Manneskjunni hlýtur að líða roslega illa og ég eiginlega veit ekki hvernig því líður, af hverju mannsekjan gerir þetta og hvort þetta sé úthugsað.

Allt þetta sem ég nefndi hefur áhrif á fólkið í kringum mann,, Það er alltaf ömurlegt þegar maður missir ástvin. Maður getur ekki sett sig í spor þessa fólk nema maður sé búinn kannski að upplifa sjálfur missi af svona tagi en maður getu reynt að ýminda sér þetta.

& bara svo það sé á hreinu þá líður mér mjög vel og ég vil lifa lífinu sem allra lengst
en öll deyjum við e-rntíman og mig langaði til þess að tjá mig um þetta,,
hugsaðu allavega um þetta!

Seinast bloggaði ég 8. október! Kerlingin .ekki. að standa sig í þessu. Kannski maður eigi ekkert að vera með 2 síður því ég nenni aldrei að blogga hér og heldur ekki á purple- ,, Ég nefnilega hætti alveg að nenna að blogga eftir að myndavélin mín bilaði/eyðilagðist því að þá hætti ég að setja myndir inná og þá hætti bara allt. Páll Óskar, fjólubláa hommamyndavélin mín sem hélt þessu öllu uppi :]
Lítið að frétta annars,, skóli - fótboltaskóli - heimsókn til afa og klippa hann í leiðinni - laufabrauðsgerð með bekknum :] dagurinn í dag sem sagt,,

Það er allavega alveg komið á hreint að það er kominn vetur,, Mér líður alltaf svo öðruvísi á veturnar heldur en á sumrin. Miklu dimmra á veturnar og þá fer maður að hlusta á þyngri tónlist og það verður allt e-ð svo öðruvísi. E-ð sem ég kann ekki alveg að segja með orðum. Kannist þið ekkert við þetta?
Það gerist e-ð svo margt þegar byrjar að dimma,, ég verð t.d. hræddari heima og fer að ýminda mér alls konar ógeð sem maður sér í þessum bíómyndum,,
maður verður líka e-ð svo þyngri inní sér þegar það er ekki mikil birta úti,,
skrýtið,,

ég hef ekkert að segja, er að spá í að fara að sofa og þetta er gjörsamlega vonlaust hálfklárað blogg ;/
en eitt sem ég var að komast að,, mér finnst e-ð svo miklu betra að tjá mig hér heldur en á purple því það eru miklu færri að skoða þessa síðu held ég og finnst mér :] en þá fer eflaust e-r að spá afhverju ég er þá yfirhöfuð að blogga um hugsanir og þanni,,
tjah manni finnst eins og maður hafi leyst e-rja hugsun út og getur þá bara farið að hugsa um e-ð annað þegar maður er búinn að koma hinu til skila á bloggheiminn,, veit ekki en þetta er skrítið,,
mér líður e-ð svo skrýtið,, en samt ekki illa :]
& svo er ég farin að vilja skrifa "ý" lýður hah ein orðin þreytt,,

góða nótt ;*

Alltaf þegar ég er að fara að sofa á kvöldin get ég ekki sofnað því ég hef of mikið að hugsa um.
Kannast þú við þetta?
Maður hefur líka eiginlega engann annan alminnilegan tíma til að hugsa um allt sem er að gerast í þessu blessaða lífi hjá manni.
Brjálað að gera & meira en nóg af fkn drama! allavega er ég komin með meira en full mikið ógeð af svona stelpna veseni & drama. Stelpur eru held ég yfirhöfuð með meira vesen en strákar. Mig langar því að prófa að vera strákur í einn dag og sjá hvernig þetta er hjá þeim. Ég man allavega að á tímabili var ég alltaf bara með strákum og ekki neinum stelpum og þá var ekki neitt einasta vesen. Ég skil þetta ekki alveg. Þetta er eitt af því sem ég hugsa voða mikið um á kvöldin og hvernig maður eigi að leysa allar þessar flækjur sem eru búnar að myndast. Líka sumt af þessu veseni sem er í gangi er e-ð sem er alveg óþarfi og maður hélt að það væri ekki hægt að búa til vesen útaf en þannig er það nú aldeilis ekki. Allt í einu er hið minnsta mál orðið sem hið mesta mál. Ótrúlega skrítið og jafnvel fáranlegt. Þetta er ekkert bara í kringum mig og ég er ekki endilega að tala um að þetta eigi bara við mig og mínar vinkonur, þetta er held ég hjá flest öllum stelpum. Jafnvel þótt enginn taki eftir því. Og maður hefur heyrt og séð að vinkonur láti eins og ekkert sé í skólanum, æfingum o.fl. en á msn drulli þær yfir hvor aðra. Vegna þess að þær þora ekki að segja neitt við hvor aðra andlits til andlits. Ég ætla nú samt ekki að nefna nein nöfn. Æh þetta er allt svo flókið og asnalegt. Mér finnst líka óvenjulega mikið um það að vinkonur séu að svíkja hvor aðra mikið.
Byrjunin á 9. bekk er búin að vera mjög skrautleg og ég var eiginlega að vona að þetta yrði skárra en í fyrra í 8. bekk en svo virðist það ekki ætla að vera. Maður heldur samt áfram í vonina!

Þetta er það aðallega sem þvælist fyrir mér núna. Langaði að tjá mig og var enda búin að tala um í fyrra blogginu að þessi síða færi í það þegar mig langar að blogga um allt og ekkert : ) ég á örugglega eftir að skrifa fullt af hugsunum og pælingum hérna. Passa samt að fara ekki yfir strikið : )

Bjarney Rún Haraldsdóttir

Síðasta dag fyrir jól flýtti ég mér í stórmarkaðinn til að kaupa gjafirnar sem ég komst ekki yfir að kaupa fyrr.

Þegar ég sá allt fólkið þar, byrjaði ég að kvarta í hljóði "Þetta á eftir að taka heila eilífð og ég á enn eftir að fara á svo marga staði".

Jólin eru alltaf að verða meira og meira pirrandi með hverju árinu. Ég vildi að ég gæti bara lagst niður og farið að sofa og vaknað svo eftir jólin.

Allavegana, ég kom mér í leikfangadeildina og þar fór ég að skoða verðin, hugsandi hvort að börn leiki sér eitthvað með svona dýr leikföng. Eftir smátíma af leikfangaskoði þá tók ég eftir litlum strák um 5 ára, sem hélt á dúkku upp við brjóstið sitt.

Hann strauk hárið á dúkkunni og virtist svo sorgmæddur. Svo snéri litli strákurinn sér að eldri konu sem var við hliðina á honum "amma, ertu viss um að ég hafi ekki nógu mikla peninga?" Gamla konan svaraði "þú veist að þú átt ekki nóg til að kaupa dúkkuna elskan mín" Svo bað hún hann um að bíða í 5 mínútur eftir sér á meðan hún skoðaði sig um. Hún fór fljótlega.

Litli strákurinn hélt ennþá á dúkkunni í hendinni. Ég labbaði til hans og spurði hann hverjum hann ætlaði að gefa dúkkuna. "Þetta er dúkkan sem systir mín elskaði mest og langaði svo mikið í fyrir jólin. Hún var svo viss um að jólasveinninn myndi gefa sér hana.

Ég sagði honum að kannski eigi jólasveinninn eftir að koma með dúkkuna til hennar, og að hann þyrfti ekki að hafa áhyggjur. En hann sagði við mig sorgmæddur "Nei jólasveinninn getur ekki gefið henni dúkkuna þar sem hún
er núna. Ég verð að gefa mömmu dúkkuna svo að hún geti gefið henni hana þegar hún fer þangað". Augun hans voru svo sorgmædd meðan hann sagði þetta. "Systir mín er farin til þess að vera með Guð. Pabbi segir að mamma
sé líka að fara til Guðs mjög fljótlega, og ég hélt að hún gæti farið með dúkkuna fyrir mig og gefið systur minni hana".

Hjartað mitt stoppaði næstum því. Litli strákurinn leit upp til mín og sagði " Ég sagði pabba að segja mömmu að fara ekki alveg strax. Ég bað hann um að bíða þangað til að ég kæmi heim úr búðinni" Svo sýndi hann mér fallega mynd af honum þar sem hann var hlægjandi. "Ég vil líka að mamma taki þessa
mynd með sér svo að hún gleymi mér aldrei"

"Ég elska mömmu mína og ég vildi óska að hún þyrfti ekki að fara, en pabbi segir að hún verði að fara til að vera hjá litlu systur minni".

Svo leit hann aftur á dúkkuna með sorgmæddum augum, mjög hljóðlátur.

Ég teygði mig hljóðlega í veskið mitt og tók smá pening upp og sagði við strákinn "en ef við athugum aftur í vasann til að tékka hvort að þú eigir nógan pening?" Allt í lagi sagði strákurinn "ég vona að ég eigi nóg" Ég bætti smá af mínum peningum við án þess að hann tæki eftir því og við
byrjuðum að telja. Það var nógur peningur fyrir dúkkunni, og meira að segja smá afgangur.

Litli strákurinn sagði "Takk Guð fyrir að gefa mér nógan pening. Svo leit hann á mig og sagði " Í gær áður en ég fór að sofa þá bað ég Guð um að vera viss um að ég hafi nógan pening til þess að geta keypt dúkkuna handa
systur minni. Hann heyrði til mín"

"Mig langaði líka að eiga nógan pening til að kaupa hvíta rós handa mömmu, en ég þorði ekki að biðja Guð um of mikið, en hann gaf mér nóg til að kaupa rósina líka". Sko mamma elskar hvíta rós".

Nokkrum mínútum seinna kom gamla konan og sótti strákinn. Ég kláraði að versla með allt öðru hugarfari, ég gat ekki hætt að hugsa um litla strákinn.

Svo mundi ég eftir frétt í blaðinu fyrir 2 dögum síðan "maður keyrði drukkinn og klessti á bíl þar sem ung kona og lítil stelpa voru í. Litla stelpan dó samstundis en mamman var í dái" Fjölskyldan varð að ákveða hvort að það ætti að setja hana í öndunarvél eða ekki, af því að hún unga konan myndi ekki vakna úr dáinu.

Var þetta fjölskylda litla stráksins?

Tveim dögum eftir að ég hitti litla strákinn, las ég í blaðinu að unga konan hafi dáið. Ég gat ekki hamið mig og fór út í blómabúð og keypti búnt af hvítum rósum og fór upp í líkhús þar sem fólk gat séð konuna og óskað sér í seinasta skipti áður en hún væri jörðuð.

Hún var þarna í kjól, haldandi á fallegri hvítri rós með myndinni af litla stráknum og dúkkuna á brjóstinu.

Ég fór grátandi og fannst líf mitt hafa breyst til eilífðar. Ástin sem þessi litli strákur hafði til mömmu sinnar og systur, er enn þann dag í dag, erfitt að ímynda sér.

Og í einni svipan tekur drukkinn maður þetta allt frá honum.

Ég las þessa sögu áðan og varð bara að deila henni með ykkur! Ég allavega táraðist við að lesa þetta.

En annars er þetta ný síða : ) ég er samt ennþá með www.blog.central.is/purple-/ en þessi síða er bara svona ef mér leiðist og langar að blogga um allt og ekkert : ) þannig að kannski verð ég geggjað dugleg að blogga einn mánuðinn en hinn mánuðinn blogga ég varla ekkert. Sjáum til hvernig þetta verður : )

-Bjarney Rún Haraldsdóttir ^^,